حادثه بسیار غم انگیز زلزله غرب و شمال غرب کشور، قلب همه مردم نوعدوست ایران و جهان را به شدت لرزاند و سیلاب اشک بر رخسار بسیارى جارى ساخت. ضمن عرض تسلیت به همه همنوعان گرامی که در این حادثه تلخ، عزیزان خود را از دست دادند، امید آن است که با صبر و شکیبائی ، و با آموختن تجربه از روزهای سخت پیش رو، دست در دست هم دهیم تا مشکلات را برای ساختن و ادامه زندگی پشت سر بگذاریم. انشاالله.

نیمکت کنار فواره ی نور، یه بهونه واسه از تو گفتنه ...جای خالیه تو گریه آوره،مرگ لحظه های شیرین منه !یادته به روی اون نیمکت نور، از تو واژه ها غمو خط میزدیم؟ دست من به دور گردن تو بود، وقتی که تکیه به نیمکت میزدیم...دورمون پرنده ها بودن و عشق ، با

حالا که رفته ای ، تعجب می کنم، چرا کفش هایت را اینجااست !؟ حالا که رفته ای ، هر صبح ، گونه های هردو اتاق ، تاریک است ...! تاریک از شبی که نرفته ! حالا که رفته ای،

دوش آن رشته های یاس که بود،خفته بر سینه ی دل انگیزت راست گفتی که آرزوی من است که چنان گشته گردن آویزت *** با چه لبخندهای ناز آلود با چه شیرین نگاه ِ شورانگیزباز کردی ز گردن و دادی به من آن یاس های عطر آمیز *** بوسه دادم بسی به یاد ِ تواشدلم از دست